ja o Małrzeństwie oczywiscie marzę
i ty napewno tesz

Szanowny jacu jeśli kocha się kogoś Bardzo mocno i wierzy tej osobie i ufa i jeśli czujesz sie bespieczny przy tej osobie to jak najbardziej powiem tobie tak chodz spotykaj się z jaka fajną dziewczyną a ja będę się spotykala z jakimś fajnym Męszczyzną ktory bedzie sie o mnie troszczyć i  będze mi ufal do końca mego rzycia zaręcze się znim i zalorzę rodzine bede miala dzieci kiedyś w przyszlosci i powiem Mu tak chcę  ja tobie rzycze pogody ducha i wiary w siebie  żeby spełnilo się twe marzenie  Aneta

Witajcie. Jak mogę wyrazić swoje zdanie, to każda kobieta myśli o małżeństwie. My kobiety niepełnosprawne intelektualnie mamy takie same równe prawa. Pewnie ze mamy prawo do małżeństwa i że by założyć normalną, kochającą rodzinę. Trzeba Nas tylko uwierzyć! Dajemy sobie doskonale radę swoim życiu. To jest prawda samotność tylko Nas przerasta, boimy się być sami. Ja już mam wspaniałego, kochającego, wesołego synka, który sprawia mi wiele radości. Cieszę sie że go mam, bo wiem ze kiedyś nie będę sama. Ale szczerze mówiąc brakuje mi mężczyzny. Pragnęłam bym wyjść za mąż i żyć normalnie, jak prawdziwa dorosła kobieta, ale nie mam szczęścia do mężczyzn. Bóg podarował mi zdrowe dziecko i tym się cieszę. Oczywiście niepełnosprawni czasami nie którzy oczywiscie lepiej sobie radzą niż zdrowi. Ja uważam że osoby niepełnosprawne jak My, mamy prawo wyjść za mąż i nawet powinni jak mają taką możliwość. Każdy pragnie być szczęśliwy. A nasi rodzice za jakiś czas pogodzą się tą sytuacją i zobaczą jak dziecko dorosłe niepełnosprawne sobie doskonale radzi. Małżeństwo to wspaniała rzecz i dorosła, mądra decyzja. Tylko róbcie wszystko po  kolei.
Pozdrawiam.

Witajcie.
Widzę że postał ciekawy temat. Przeczytałam wszystkie dokładnie opinie. Uważam i tak myślę, że osoba niepełnosprawna intelektualnie ma prawo wyjść za mąż. Ma prawo także do normalnego, dorosłego życia. I nie ma tu znaczenia ze ktoś jest z sprawny, a ktoś jest niepełnosprawny. Mamy wszyscy równe prawa. Każdy zasługuje na jakieś szczęście. Niektórzy mówią że nie damy radę, co my wyrabiamy, czy mamy jakieś pojęcie itp. My mamy też pojęcie, niż innym się wydaje inaczej. Wiem coś ze swojego doświadczenia. Dużo rzeczy można się nauczyć, jeśli ktoś naprawdę chce. Nie można mówić ze ja tego naprawdę nie u mię ronić i tego nie zrobię. Trzeba najpierw z spróbować, a potem ocenić. Ja przełamałam się do gotowania, bo chłopak wszystko z mienia. I trzeba było się nauczyć gotować. Tu też wymaga się więcej chęci od siebie. Dużo potrafimy, jak nam się wydaje. Człowiek nie chce byś sam. Każdy  człowiek szuka jakieś drugiej połowy. Chce założyć rodzinę itp. Naprawdę osoba niepełnosprawna też może. Więcej wiary siebie itp. Życzę wszystkim powodzenia podejmowaniu mądrych decyzji w życiu. Za rok planujemy wesele, za dwa lata dziecko, no i mamy zamiar kupić większe mieszkanie. Pozdrawiam serdecznie.
Trzymajcie się. 

Witaj. Dora to nie jest takie proste Nam zsiąść ślub od razu kościelny. Musimy zdawać sobie taką z sprawę, ze mamy jakaś niepełnosprawność, prawda? Nie można tego oszukać, musimy być szczerzy wobec siebie prze de wszystkim. Trzeba wszystko robić rozsądnie. Ja już jestem po rozmowie z księdzem z moje parafii. Przedstawiłam całą sytuację. Ksiądz był bardzo miły itp. Pytał się Nas czy jesteśmy świadomi tego, co chcemy z robić. Ksiądz kserował nasze orzeczenie niepełnosprawności i obiecał Nam ze wszystko z robi abyśmy dostali ten ślub kościelny. Będzie rozmawiał z Biskupem z Koszalina i Biskup musi wyraźić zgodę , czy możemy w zsiąść ślub kościelny. To nie jest takie wszystko proste. Jak coś to weźniemy ślub cywilny. Czekamy na odpowiedź od ksi księdza i jak będzie odpowiedź pozytywna to będziemy ustalać date ślubu. Pa.