Ja się nazywam Krzysztof.  Jestem   Self – Adwokatem.

Ja bardzo bym chciał żeby były szkolenia zarówno dla nowych przyszłych Self-Adwokatów i tych co skończyli  swoje szkolenia bo one dają bardzo dużo :

1.Uczyliśmy się praw obywatelskich .
2.Każdy poznał Konstytucję jakie są w niej kodeksy i prawa.
3.Każdy uczył  się jak być  samodzielnym jak sobie radzic  w różnych  sprawach.
4.Dzięki Self-Adwokatom  szkolimy się na terenie całej Polski i zagranicą jak być dobrym Self- Adwokatem.

Mój j kolega Michał, mówi  że te szkolenia dały jemu satysfakcje bo, poznał dużo ciekawych ludzi z Polski  i poznaliśmy między innymi Wio,  Piotrka i wiele więcej znajomych.  Bo te szkolenia dają poczucie humoru  i zadowolenie, a zajęcia w sali poziomkowej, fajnie prowadzi szkolenia Monika.

Bardzo byśmy chcieli żeby były dla nas szkolenia w całej Polsce zarówno dla nowych self adwokatów i dla starszych. Pragniemy chociaż raz się spotkac w Łucznicy ze starymi uczestnikami, aby powiedziec co u kogo  słychac, co się z mieniło, pospominac, chcemy się spotkac i po wariowac ze wszystkimi w pokoju. Czy to jest możliwe?

Ostatnio edytowany przez krzysztof 123 (2010-09-06 22:24:35)

Witam.
Szkolenie może zmienić nasze życie. Możemy odważyć się spojrzeć na wszystko troszkę inaczej, przyznać do tego do czego nie chcemy się przyznać,
uwierzyć w to, co wydaje się poza naszym zasięgiem.
Trzeba uwierzyć w siebie. Tak, to dobry pomysł. Ale pomysł to jedno, a
siły to drugie. A siły zazwyczaj czerpiemy z tego co mamy, oczywiście
jeżeli potrafimy to zauważyć. Mieć siłę... potrafić wstać na nogi i
brnąć po to, czego pragniemy, co da nam więcej sił. Jak to zrobić? Może
najpierw rozejrzeć się dookoła i spojrzeć na wszystko z innej strony?
Może zamiast wbijać się w wysiedziany fotel tym razem przejdziemy się na
spacer. Tak po prostu? Świeże powietrze zazwyczaj dobrze robi.
Marzymy o miłości, czekamy na nią, szukamy jej. Przechodzimy w swoim
życiu koło tylu innych ludzi codziennie. Mijamy ich szukając tego, co
sobie wyobraziliśmy a nie tego, co może jest nam przeznaczone?
Siedząc w domu, płacząc nad swoim losem też niczego nie zmienimy. W domu
odwiedza nas zaledwie listonosz i może pan odczytujący co kwartał
liczniki na wodę, więc może przejść się na spacer? Do parku? Uśmiechnąć
się tak po prostu. To nic nie kosztuje, a smutnej buzi nie pokocha
nikt.
Jak więc zmienić nasze życie? Na to wygląda, że trzeba wyjść ze swojej
skorupki. W jakiejkolwiek sytuacji jesteśmy, aby coś zmienić, trzeba
otworzyć dawno zardzewiałe drzwi samego siebie i wpuścić trochę
świeżego powietrza.
Marzymy i to wszystko. Pragniemy i to wszystko. Tęsknimy i to wszystko. Kochamy i... to wszystko.
Nie da się zmienić życia w jeden dzień. Da się jednak rozglądnąć wokoło
i zobaczyć, że do szczęścia nie brakuje nam tego o czym marzymy. Do
szczęścia brakuje nam tego, aby naprawdę chcieć być szczęśliwymi.
Co dają nam marzenia o pięknym ogrodzie, skoro nie chce nam się wziąć do
ręki kopaczki i grabi? Co dają włączone na 25 min. seriale opowiadające
o miłości, skoro my sami dajemy z siebie tak mało, aby ją mieć, aby ją
zatrzymać? Aby ją zbudować?
A pragnienia odnośnie pracy? Żaden pracodawca nas nie zechce jak
będziemy do niego szli z wykrzywioną miną, że jest nam tak źle bez tej
pracy. Może też, naprawdę jej poszukać, trochę dalej niż na wyciągnięcie
ręki?
Pozdrawiam.