Moim zdaniem WTZ dzięki takiemu oświadczeniu będzie miał pewność, że jeżeli rodzic zobowiązał się do czegoś lub coś oświadczył to faktycznie tak jest. W sytuacji gdyby wyszło na jaw, że rodzic nie dopełnił obowiązku jaki zadeklarował na oświadczeniu lub  po prostu skłamał, WTZ ma dowód, ma się prawnie czym bronić. Chodzi mi o to, że rodzice często mówią  rożne rzeczy, których potem się wypierają i nie ma żadnego dowodu. Takie oświadczenie ma uchronić przed takimi sytuacjami.

Nowe rozporządzenie w sprawie WTZ-ów

http://www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/8744     

A ja myślę, że w WTZ uczestnikami są osoby dorosłe i raczej nieubezwłasnowolnione, więc w świetle prawa zdolne do czynności prawnych.
Zupełnie nie rozumiem dlaczego nie ufać samym osobom niepełnosprawnym, że wiedzą one jak mają wrócić do domu...
Może znamy różne osoby z niepełnosprawnością intelektualną, ale te które ja znam zachowują się raczej biernie niż "przebojowo". Uważam, że jeżeli ktoś ma taką odwagę żeby wracać samodzielnie do domu, to trzeba go w tym wspierać. Czy pracownicy WTZ też powinni dostarczyć dokumenty o tym, że mogą samodzielnie wracać do domu? Bo jeżeli nie, to dlaczego dorosły i nieubezwłasnowolniony człowiek z niepełnosprawnością intelektualną ma być traktowany inaczej?
Chętnie o tym podyskutuję.

Witam. Zgadzam się z dwoma użytkownikami. Także jestem osobą niepełnosprawną intelektualnie. Uczestniczyłam także do WTZ. Teraz pracuję w Zakładzie Aktywności Zawodowej. Także teraz powoli się szykuję na wolny rynek. Widuję się z osobami z WTZ. Rozmawiam z nimi. Opowiadają mi jacy są zadowoleni, jak im sprawia tyle radości, ze mogą samodzielnie wychodzić z domu i przyjść do tych WTZ,  czy wrócić samodzielnie do domu z WTZ. Przecież osoby jak My z niepełnosprawnością intelektualną jesteśmy dorośli. Także mamy prawo to podejmowania decyzji. Nie jesteśmy nie ubezwłasnowolnieni  Też uważam że jak osoby niepełnosprawne chcą samodzielnie się poruszać to powinni osoby wspierać tych osób. Właśnie czemu mają Nas traktować inaczej? Rodzice powinni dać szansę, więcej zaufania. Ale większość osób się boi podjąć  taką decyzję i wypuścić samemu. Jak rodziców przekonać że mają już swoich dzieci dorosłych. O to jest pytanie do użytkownika Do. Pozdrawiam serdecznie.

Ja także z panią się zgadzam. Nie wszyscy są wstanie chodzic  samodzielnie jak w każdym WTZ, są rożni osoby. Ale  Ci którzy są wstanie i chcą bardzo chodzic samodzielnie, to powinni takim osobą dac szansę i ich wspierac w tym. Znam taką jedną osobę, która nie zna wcale ulic, ale wie doskonale jak trafic do domu i idzie samodzielnie. Uważam i tak myślę że powinni dac szansę tym osobą, którzy chcą samodzielnie się poruszac. Trzeba rozmawiac o tym z rodzicami, że jego dziecko chce spróbowac iśc samodzielnie, są dorośli i mają do tego prawo. Trzeba rozmawiac, to jest najważniejsze.

Witam,kto pracuje w WTZ ? kto je prowadzi ? oligofrenopedagodzy ?

Ok. Nie każdy może. Nie ma co z tym dyskutować.
Ważne, żeby w tej sytuacji nie stało się tak, że dowóz uczestników teoretycznie zorganizowany dla tych, którzy nie mogą sami dotrzeć do WTZ, nie stał się dowozem dla wszystkich.
Kiedyś była to powszechna praktyka, bo skoro jest bus to dlaczego tylko dla niektórych? Dlaczego nie dla mojego dziecka? Dlaczego nie dla X, który mieszka dalej od Y? itd.
Nie przeczę, że są placówki i osoby, dla których organizacja dojazdu jest warunkiem koniecznym uczestnictwa w zajęciach.
Jednocześnie widzę bardzo duże możliwości wykorzystania "dojazdu" dla wygody a nie rozwoju uczestników.
To są sprawy bardzo indywidualne i nie da się stworzyć zasady, która będzie dobra dla wszystkich.
To co sprawdza się w Gdyni, nie sprawdzi się w Rabca. To co jest dobre dla osoby X nie jest dobre dla osoby Y.

I jeszcze jedno - nie rozumiem tego zdania "rodzic/opiekun zezwalając na samodzielny powrót do domu przejmuje też pełną odpowiedzialność za np. wypadek, nikt z pracowników nie przejmie tak dużej odpowiedzialności". Co Pani ma na myśli?

Ostatnio edytowany przez Do (2010-05-07 09:36:46)

Witam. Chciałabym się wypowiedziec na wcześniej  poruszony temat, a mianowicie powrót i dojazd do WTZ przez osoby niepełnosprawne. Musze się zgodzic po części  z wypowiedzią  uczestniczki forum Do. Ponieważ ludzie idą na łatwiznę w dużej mierze.  Może i rodzice nie u faja ,nie wieżą  w samodzielność swoich pociech. Jest to bardzo obszerny temat, choc nie ulega  wątpliwości, że warto o tym rozmawiac i wspierac tych którzy chcą być samodzielni. Na ten przykład podam przypadek mojej koleżanki która  jest niepełnosprawną  w stopniu umiarkowanym i mogłaby  samodzielnie dojeżdżać do WTZ ,a mimo wszystko dojeżdża busem. Bo jak sama mówi  jej matka powtarza bez przerwy, że WTZ  nie robi łaski  że po nią przyjeżdża. A jest tyle innych osób potrzebujących i chętnych do uczestnictwa w WTZ a ze względu na sytuacje materialna i brak miejsca w busie ta szansa zostaje im odebrana przez ludzką zarozumiałość i arogancje. Takie jest moje zdanie i niestety wiedza na ten temat.

Ostatnio edytowany przez Wio (2010-05-09 10:09:46)

a jak Pani wyobraża sobie takie poszukiwania w dużym mieście?
pracownicy pozostawiają innych podopiecznych i idą na miasto szukać?
niestety są granice odpowiedzialności
kadra nie szuka podopiecznego, nie ma takiej możliwości powiadamia się policję na wniosek rodzica
rodzic/ opiekun  bierze na siebie odpowiedzialność
nie każdy może wracać samodzielnie do domu.
kłótnie z panią nie mają sensu.

Witam. Do   zawsze  pisze  o osobach niepełnosprawnych, o  samodzielności żeby sami chodziły i wracały do WTZ. A ja dam nowy przykład. Przekonałam mojej koleżanki mamę żeby raz puściła ją samą, chociaż ma już 33 lata Ponieważ prędzej moja koleżanka się buntowała mi że ona nie będzie  siedziała ciągle mamie pod spódnicą,  a potem dodała że mama nie chodzi spódnicy , tylko spodniach. Jeszcze dodała mi że jest dorosła i będzie chodziła samodzielnie. Prosiła mnie żebym porozmawiała z jej mamą, żeby ją puściła. Tłumaczyłam jej mamie że da sobie radę, że jest dorosła.  Jej mama jest bardzo zadowolona, że się odważyła na ten pierwszy krok i że mnie posłuchała.I odważyła się pujścic do mojej mamy. Tylko napisała jej numer domofonu. Ja wyszłam za nią po 5 minutach i obserwowałam. Także doszła sama. Przecisnęła właściwy domofon. Jej mama bardzo się martwiła. Ale potem przedzwoniłam że doszła i jest wszystko dobrze. Postanowiła o tej pory puszczac ją samodzielnie. Rodzice od ważcie się zrobic pierwszy krok, jak ta mama i przekonacie się że macie dzieci samodzielnych. Wejście się w garśc. Powodzenia.

Ostatnio edytowany przez Wio (2010-05-12 15:17:20)

Witam Może ja się tutaj w trącę do waszej rozmowy. Uważam że Pani Do ma rację. Niektórzy robią to na wygody. Także jak słyszę osoby niepełnosprawne się zaczynają buntowac. Krzyczą że są dorośli, mamo nie trzymaj mnie tak w domu, jestem dorosła, chcę wyjśc. Ciężko jest już ich zatrzymywac w domu, a rodzice robią tą siłą i ich nie wypuszczają. Ostatnio Wio miała taką sytuację ze swoją koleżanką. Zbuntowała się koleżanka, wykrzyczała Wio  że jest dorosła, a mama ją trzyma bez przerwy. Wio wysłuchała i przekonała mamę tej dziewczyny, żeby ją wypuściła, mówiła Wio że Ona da sobie redę, zna drogę, poradzi sobie. Jej mama panikowała, co Ty Wio robisz, dostanę zawału. Ale posłuchała Wio. Wio przedzwoniła do swojej mamy i powiedziała że Andzela idzie samodzielnie do niej. Wio za jakiś czas wyszła za Nią. Obserwowała i Andzela doszła samodzielnie. Teraz mama jej się cieszy. Tak jak niektórzy jadą na wygodę busem, a mogą samodzielnie dojśc do WTZ,  lub do domu. Większąśc osób niepełnosprawnych chcą być samodzielni, zaczynają się buntowac. Pozwólcie im się usamodzielnic. Właśnie wejście się w końcu do roboty, Wspierajcie w końcu tych rodziców. Zacznijcie uczyc tych osób niepełnosprawnych samodzielności, a nie bez przerwy robicie wszystko za nich i kłaskając bo głowie.